TEFFERUAT ÇÖPLÜĞÜ
Koşar adım attım kendimi ofisten, kafa bi dünya, bünye emmiş radyasyonu bütün gün, gözler faltaşı, zihin sebze çorbası... Kendimi bulduğum ilk dolmuşa attım, elimde telefon, cıkcıkcık mesajlaşıyorum, arada bir nerdeyiz diye kafayı kaldırıyorum, lunaparkımsı gorsel tefferruat içinde kayboluyorum. İlk olarak rengarenk bir koltuk gözüme çarpıyor, trafikten ağıraksak geçiyoruz da dükkanın önünden, patchwork efekti dikkatimi çekiyor, gözlerimi alamıyorum koltuktan. Evimi lunaparka çevirmek istiyorum. Çok güzel bir koltuk gördüğümü iddia edebilecek kadar kafam karışık. Görsel her uyarana tepki verecek, rengarenk ise beğenecek durumdayım. Kırk yıl düşünsem vitrindeki bir kotuğu değil beğenmek, dikkatimi çekebileceğini düşünmezdim. Evcil miyim ben artık?
Send message. Trafik ışıklarında kafamı kaldırıyorum, karşıdan karşıya geçme hazırlığında bir adam dikkatimi çekiyor, kendinden üç boy küçük bisikletiyle şaha kalkmaya hazır...
Send message. Maç var, radyodaki adam avaz avaz şut diyor, gol diyor, penaltı diyor, hiç anlamıyorum, bi sussun istiyorum.
Send message. Market tıklım tıklım. Ne var şu Makro'da anlamıyorum. Çok afilli görünüyor.
Send message.
Sokağın başında inebilir miyim şöfer bey?
Yanımdaki dev boyutlu, götünün yarısını kucağımda taşımak zorunda kaldığım adam nihayet indi!
Mutluyum, derhal yayıldım...
Send message.
Üç durak yayım yayım oturdum, inemem gereken yerde inesim gelmedi.
Bi gayret, son kalan gücümü toparladım:
-Tan Sokak'ta inecek var.
MİNİBÜS MUSİKİSİ
Minibüs musikisi maduruyum bu akşam. Ruhum alaturka titreşiyor artık. Kederlere gark oldum, ne yeri ne zamanı değilken ayrılık acısı çekmeye başladım aniden. 10 dakika sürmesi gereken eve dönüş yolculuğum ıslak ve aç ve beyaz ve alaturka saatler sürdü. İstanbu'la kar düştü, nihayet! Bugün 16 Ocak. Bugün o minibüste mizacım değişti... Ayırmasın Mevlam Bizi Ömür Boyunca, e mi?
0 yorum:
Yorum Gönder